Zaterdag 27 juni 2026

"De tunnel"

Mijn hand raakte de zijne, het verdriet bij ons beiden was bijna tastbaar. Evenals de stilte.

Ik voelde een traan langs mijn wang rollen, hij zag het niet. 

Ik bracht hem weer thuis, niet zijn eigen huis, maar het huis van zijn vader.

Ik had hem onder het eten verteld dat ik nog wat meer tijd nodig had, tijd om alleen te zijn. De spanning en onrust zou te groot worden als hij nu weer thuis zou komen.

Ik kon ook maar met moeite aangeven dat ik niet meer naast hem wilde slapen, ons bed samen wilde delen.

Wat deed dat zeer, de pijnlijke, naakte waarheid vertellen. Ik wist dat hem dat tot op het bot raakte.

Wat nog meer zeer zou doen, was mijzelf hierin verloochenen en mijn gevoelens niet uitspreken. Mijn behoefte in veiligheid waarborgen, maar ook de behoefte van mijn kinderen hierin.

We reden zwijgzaam verder, aan het einde van de tunnel vond mijn hand het stuur weer. De kleine liefkozing voor de man die mij zo goed kent was een kort moment van oprechte verbinding.

Hij zal altijd een deel van mij zijn, hoe onze wegen ook zullen lopen.