"Het museum"

Er is geen haat, er is geen afgunst, ook geen jaloezie.

Er is wel verdriet, diep verdriet, en soms een vlaag van boosheid, ik kan ook niet echt spreken van woede dan.

Er was soms wel walging, iets wat zich in de loop van de jaren heeft opgebouwd. Het was er niet ineens. Meer als in een allergie die zich langzaam ontwikkelt, tot het punt dat je maag ervan omdraait als je er weer mee in contact komt.

Een walging specifiek van de lucht die om mijn man heen hing. Een penetrante lucht van alcohol.

Ik schaamde mij wel voor die gevoelens, als die er waren. Hoe kun je walgen van de man waarmee je getrouwd bent, en wat zegt dat dan over mij? Ik ben mij er bewust van dat het niet zozeer mijn man zelf was, maar wat hij met zich meedroeg.

Vandaag konden we in vrede samen een autorit maken, ieder gingen we op plaats van bestemming onze eigen weg.

Ik ging naar het museum, mijn man ging met onze zoon "mannendingen" doen. We spraken niet over de intensiteit die we de dag daarvoor hebben ervaren, er was even genoeg gezegd. Woorden, gevoelens en emoties mogen ook de ruimte krijgen om te landen, hun plek vinden in ons lichaam. 

 

"Naakt dat raakt" was de tentoonstelling die ik graag wilde bezoeken. Het was fijn om te lezen over de oorsprong van naakt verwerken in kunst, in de redenen die werden aangedragen kon ik zeker wel herkenning vinden. Een diep verlangen in het creeëren van sensuele, soms erotische werken is wat er is in mij. Zonder dat ik echt goed begrijp waarom ik schilder wat ik schilder. Ik ben gestopt met mijzelf dit afvragen, niet alles hoeft beantwoord. Het mag er ook gewoon zijn.

Naast moderne kunstwerken, waren er ook gedateerde kunstwerken in naakten. In de oudheid werden naakte lichamen al vertegenwoordigd, ik blijf het daarom bijzonder vinden dat er toch nog met gereserveerdheid naar word gekeken. Niets natuurlijkers als naakt. Maar dat terzijde.

Vele werken zijn bewaard gebleven, als herinneringen uit vervlogen tijden. Ik denk dat dat momenteel ook het meeste pijn doet in mij, de herinneringen die mijn man en ik samen hebben opgebouwd tot verleden tijd zien behoren. Iets wat ooit zo vanzelfsprekend was, niet meer wetende of in ons "gezamenlijke museum" nog nieuwe werken komen te hangen.

De dag liep ten einde, en we namen weer afscheid bij het huis van zijn vader.

 

Maandag 29 juni 2026

"Jeugdfoto's"

Ik sta er mee op, en ga er mee slapen. En de tijd daartussen beheerst het mijn gedachten.

Als een onzichtbare, dikke mantel bedekt het mij. Een mantel van rouw en weemoed, die niemand ziet.

Ik hou mijzelf sterk, ik ben dat ook.

En helder, nog nooit zo helder geweest.

Hartzeer is venijnig. De pijn niet tastbaar, de genezing laat op zich wachten.

In het voorbijgaan valt mijn blik op vrolijke foto's van onze kinderen, Naomi en Joe lachend. Nog klein en afhankelijk van mama en papa.

Weer een steek in mijn hart.

Wat doe ik mijn kinderen aan als ik dit doorzet, als ik die moeder ben die ervoor zorgt dat hun ouders niet meer samen zijn.

Schuld en verdriet gaan hand in hand gepaard. Ik heb dit niet gewild, en ik wil er nog steeds niet aan.

Maar zoals met veel in mijn leven heb ik heel helder en kalm gevoeld dat ik een grens ben gepasseerd.

Een grens die verdween nadat ik haar overging, alsof nadien de voetsporen zijn uitgewist en enkel de weg nog voorwaarts is. Mijn lichaam is al daar, mijn brein is nog in verzet. Mijn man denkt nog in oplossingen, hij droeg ze ook aan tijdens ons etentje afgelopen zaterdag.

Ik noemde ze doekjes voor het bloeden. Het bloed sijpelde al overal doorheen, de doekjes waren al verzadigd voor ze uberhaupt hun werking konden doen.

De doekjes zijn inmiddels niet meer aan te slepen. Zoveel dromen, zoveel wensen, zoveel dingen die ik nog had willen doen samen.

Ik kan er niet meer bij, ze liggen in duizend stukken verspreid.

Ik kan de stukken niet meer vinden, zo lang heb ik ze gezocht. Soms tegen beter weten in, hopend op verandering. Hopen op zijn verandering is als roepen in de woestijn geweest.

Eens stop je ermee, omdat je weet dat niemand je gaat horen. Wat overblijft zijn illusies van een toekomst die had kunnen zijn.

Ik koester de herinneringen, de mooie momenten.

Ik geef mijzelf een schouderklopje, we hebben de dag weer volbracht. Wat de toekomst brengt weet niemand, dus hou ik het maar bij vandaag.

Dinsdag 30 juni 2026

"Loyaal"

Een nonmonogamisch bestaan heeft deuren in mij geopend, deuren waarvan ik het bestaan nooit heb geweten.

Wat achter die deuren lag heeft mij verrast, mijn leven verrijkt en liefde gebracht die onbeschrijfelijk prachtig is.

Het heeft ook deuren gesloten, deuren die maar openbleven staan. Uit gewoonte, uit progeammering van mijn brein, uit niet weten dat het ook anders kan. Of soms anders mag gaan, omdat het noodzakelijk is dat er dingen veranderen.

En dat deel heeft dan weer gevolgen gehad voor de bestaande relaties met de mensen in mijn omgeving.

Ik heb mijzelf zien en voelen groeien in de afgelopen jaren, daarbij mijzelf ook echt binnenstebuiten gekeerd.

Van een sociaal angstig meisje, diep verlegen en liever verdwijnend, naar een vrouw die haar inwendig vuur heeft ontstoken en innerlijke Godin heeft omarmd.

Mijn man heeft mij zien veranderen, zo benoemt hij het nu ook.

Je bent veranderd.

Voor mij was dit noodzakelijk en het beste wat ik ooit aan mijzelf heb kunnen schenken.

Transformatie geeft ook ruimte voor de ander om te groeien, als de bereidheid daar is.

Tussen mij en mijn man heeft dit voor een andere uitwerking gezorgd.

Er is een proces van verwijdering ontstaan, afstand binnen onze relatie. Inmiddels zitten we beiden op een andere planeet en kunnen we de weg naar elkaar maar niet meer vinden.

Ik kan oprecht ook niet meer terug naar de persoon die ik was.

Een vogel die heeft leren vliegen zal er ook niet over nadenken om weer hulpeloos in zijn nest te gaan zitten.

Die gaat haar horizon verder verbreden.

Er is ook geen sprake van schuld of goed of fout in dit proces.

Wrok voel ik ook zeker niet, wel verdriet. Wesley is toch mijn maatje, de man die sinds mijn 18e in mijn leven is.

Samen groter gegroeid, liefde geleerd met vallen en opstaan. Van onze families hebben we het allebei niet moeten hebben, samen waren we sterk.

Als ik er weer aan denk, ben ik ook met stomheid geslagen. Dat ik op dit punt in mijn leven ben gekomen.

Dat ik geen vertrouwen meer heb in mijn eigen man, niet meer bij al die mooie gevoelens kan komen.

Het is gewoon zo gelopen, dat is het enige zinnige dat ik erover kan zeggen.

Het is gewoon zo gelopen.

De (vanille)mensen in mijn omgeving die op de hoogte zijn van mijn nonmonogamisch bestaan zijn meest begripvol, en toch voel ik bij sommigen de oordelen over ons open huwelijk in hun woorden doorsijpelen.

Dat als we maar weer terug gaan naar monogamie daar vast de oplossing te vinden is.

Dat doet best pijn om te horen, alsof de liefde die ik daardoor heb mogen ervaren niet doorleefd had mogen worden.

Mijn minnaar/Dom ineens geen bestaansrecht meer zou hebben, daar kan ik mij dus echt niets meer bij voorstellen.

Mijn transformatie heeft mede door deze prachtige, en soms ook minder prachtige ervaringen in de loop der jaren gestalte gekregen in mijn leven. Ik heb de kans gekregen om tot bloei te komen, daar ben ik mijn man ook diep dankbaar voor. Mijn loyaliteit kent echter ook grenzen, misschien dat ik die voorheen niet zo scherp in beeld had.

Enige grenzeloosheid in mij is mij niet onbekend, ook daar heb ik hard aan gewerkt. Zijn grenzeloosheid was wel van andere aard, iets waar ik mij maar moeilijk mee kan veréénzelvigen.

Ik spreek dan nu ook liever van integriteit, daar heeft de sleutel gelegen die voor het openen van deze nieuwe ruimte heeft gezorgd.

Een loyaliteit aan mijzelf.

Woensdag 1 juli 2026

"Verlaten"

De angst om verlaten te worden is groot in mij, het kan mij met vlagen soms verlammen. In het open relateren ben ik hier snoeihard tegenaan gelopen, keer op keer werd ik met mijn eigen onvermogen geconfronteerd. Wat heb ik het moeilijk gehad met dit deel in mij, het heeft mij gedwongen om hier echt iets mee te doen. Het tot de wortel aanpakken.

Deels is het afgezwakt. Een pijnpunt zal het echter altijd blijven in mij, als ik het de aandacht geef die het nodig heeft kan ik er in verzachten. Het hoogst haalbare tot nu toe.

In mijn huidige proces kom ik tot de ontdekking dat iemand verlaten zowaar een nog grotere angst oproept.

Ik ben dus liever aanwezig in de pijn en het verdriet dat ik ken, dan de angst die ik ervaar als ik denk aan wat er nu voor mij ligt zonder de ander.

De comfortabele pijn die ik ken, verkiezen boven de pijn van het onbekende. Dat heeft mij dus lang op plaatsen gehouden, waar ik eerder de ruimte had mogen verlaten.

Ondanks de angst, of juist dankzij de angst, weet ik nu dat ik niet hoef te blijven op plaatsen die mij ongelukkig maken, verdriet doen of emotioneel onveilig laten voelen.

Ik ben lerende in verlaten.

Het is vaak eerder andersom geweest, mensen verlaten mij.

De keren dat het mij wel gelukt is om afstand te nemen zijn enkel ontstaan na jaren proberen, of als de situatie mij emotioneel zoveel schade berokkende dat dit mij dwong om te vertrekken.

En dan nog is er die angst, die eeuwige angst. 

Mijn ziel schreeuwt echter voor het eerst luider dan die angst. Ze roept mij al jaren, en eindelijk ben ik gaan luisteren. Echt gaan luisteren. De kunstenares in mij is ontwaakt, de liefde voor mijn lichaam is gegroeid en de weg van het hart ben ik gaan volgen.

O wat had ik die weg graag met mijn Wesley willen bewandelen, samen de avonturen beleven die ik nu grotendeels alleen beleef. Ik weet dat sommige wegen alleen bewandeld horen te worden, ik hierin op mijzelf mag vertrouwen.

Dat als ik mijn hart volg, er geen goed of fout meer is. Dat ik mijzelf niet meer hoef te verlaten om de liefde van een ander te behouden.

Donderdag 2 juli 2026

"Verlangen"

Ik startte mijn dag met tranen, bij de woorden en muziek van mijn ochtendmeditatie komen ze als vanzelf.

Ik ontvang ze met liefde, en laat ze over mijn wangen biggelen. Ik weet dat mijn tranen helend zijn, ik gun ze mijzelf ook. Ik kan daarna weer verder, zo ook vandaag.

Er was vandaag geen werk om mij door af te laten leiden, ik was thuis. De zorg voor het huishouden riep mij, en ook mijn schilderij. Op de dagen dat ik werk ben ik tegenwoordig te moe om in de avond nog een penseel op te pakken, ik geef toe aan de rust die mijn lichaam vraagt.

Het was daarom vandaag wel heel fijn om bezig te zijn met schilderen, langzaam komt dit werk steeds meer richting afronding. Dat is fijn, dan kan ik deze mooie opdracht ook gaan overhandigen aan de nieuwe eigenaar.

Ik besloot vandaag ook om toch naar de start van de kunstmarkt in Zierikzee te gaan. Ik was al voorbereid om dit zomerseizoen over te slaan, daar ik eigenlijk altijd de hulp van Wesley wel nodig heb. Beurzen en markten zijn best lastig te doen qua organisatie in je eentje.

Maar ja, Wesley is er even niet. Het voelde ook niet goed om hier zijn hulp dan bij te vragen, wetende dat hij liever thuis zou zijn. Het is nog steeds onwerkelijk als ik er te lang bij stil blijf staan, en toch is dit de realiteit.

Er was echter zo'n duidelijke ja die ik voelde om daar toch te zijn, het is daar thuiskomen voor mij. Dus ik besloot om hulp te vragen aan mijn familie, en gelukkig was men bereid om mij te helpen.

Dus ben ik morgen weer een nachtje in mijn ouderlijk huis, en zijn er daarna genoeg handjes om even te helpen met laden en lossen. Het is een prettig vooruitzich om weer onderdeel te mogen zijn van dat soort evenementen. Mijn dromen, wensen en verlangens zijn veelal te verhalen op mijn kunstenaarschap.

Al zijn de verlangens naar mijn minnaar/Dom momenteel ook wel behoorlijk groot. Ik mis zijn aanwezigheid, zijn handen over mijn naakte lichaam, zijn vingers die mijn lippen strelen, ons zoenen, en zoveel meer. Zijn meisje kunnen zijn is waar ik behoefte aan heb, even kunnen zijn in die staat van extase, opwinding en geilheid.

Alsof de rest van de wereld even niet bestaat. Hoe mooi zou dat zijn.

Vrijdag 3 juli 2026

"Thuis"

Vannacht slaap ik in mijn ouderlijk huis, ik lig al in bed inmiddels.
In de kamer waar mijn broertje altijd sliep, hij had als enige jongetje het privilége van een eigen kamer.
Ik sliep met mijn 2 zussen op de zolderkamer, zelfs nog toen er vriendjes in beeld kwamen.
Met een provisorisch gordijntje opgehangen was daar dan nog iets van privacy.

Toen eerst mijn oudste zus het huis verliet, en daarna ik, kwam er ruimte voor de vierde zus op zolder.
Inmiddels zijn alle 4 de zussen en een enkele broer uitgevlogen.
Bijzonder om hier toch weer te zijn.

Ik ben in mijn eentje naar Zierikzee vertrokken eerder vandaag, om bij de kunstmarkt aanwezig te zijn. Ik heb afgelopen week lang getwijfeld of ik zou gaan, had het hele plan al afgeschreven.
En toch was er die intrinsieke roep in mijn kunstenaarschap, die roep die me zei om toch te gaan.

Ik heb geluisterd, en in mijn eentje al mijn spullen verzameld. Normaal gesproken doe ik dit samen met Wesley, het is best veel werk, en intensief.
Aanwezig zijn op beurzen of markten.
Ik heb hulp gevraagd aan mijn familie, om te sjouwen en meer. Hier werd gehoor aan gegeven zodat ik daar toch kan zijn morgen.
En dus ook die slaapplaats.

Het is fijn om daar onderdeel van te mogen zijn, helemaal omdat het mijn geboorteplaats is.
Ik hoor daar gewoon te zijn.

Door de moeheid heb ik weinig woorden meer, tijd om te slapen dus.

Zondag 5 juli 2026

"Kalmte"

Het is vandaag 5 juli, de verjaardag van Wesley, 48 jaar is hij geworden.

Voor het eerst in 26 jaar ben ik niet bij hem om het te vieren, vanaf zijn 22e ben ik dat wel geweest. Samen groter gegroeid zoals ik het vaak omschrijf.

Het doet me zeer, vervuld me met rouw en verdriet. Ook ben ik nog steeds in verbijstering dat het zover is gekomen, ik kan er nog geen handen en voeten aan geven. Ik sleep het mee als dood gewicht, de godganse dag.

Het speelt van begin tot einde van de dag als een langspeelplaat op herhaling in mijn hoofd.

Waar ging het mis? Wat had ik anders kunnen doen? Waarom heeft hij niet geluisterd? Waarom stopt hij niet met drinken? Waarom neukt hij alleen andere vrouwen onder invloed van alcohol? Waarom gaat hij geen gezonde verbindingen met andere vrouwen aan? Had ik dan jaren geleden niet moeten vragen om ons huwelijk in de vrije liefde verder voort te zetten? Had ik beter niet de liefde van mijn andere man mogen ervaren? Had dat verschil gemaakt? Allemaal vragen die compleet zinloos zijn, en waar ik het antwoord niet op ga krijgen.

Het zou ook geen functie hebben, het antwoord op al mijn vragen krijgen. Het is gewoon zo gelopen. En diep in mijn hart weet ik dat ik voor mijzelf en de kinderen de beste beslissing heb genomen door hem te vragen ons huis te verlaten. Ik ben blij dat hij gehoor gaf aan die vraag, al was het niet echt een vraag. Ik liet hem vrij weinig keus op dat moment. Als hij echter had geweigerd op dat moment dan had ik een ander probleem gehad. Een grote man krijg ik niet eigenhandig de deur uit gezet, en al helemaal niet in beschonken toestand. Het schrijven hierover voelt haast als fictie, alsof ik het niet over mijn eigen leven heb. In de rust van het alleen zijn is de ergste scherpte van die dag er inmiddels wel af, het ongeloof des te groter.

Ik weet nog steeds niet waar mijn helderheid van geest vandaan kwam die avond, de kalmte en kracht die ik in mijzelf vond om zulk destructief gedrag een halt toe te roepen. Met elke vezel in mijn lijf kon ik voelen dat het genoeg was, dat de grens was gepasseerd in wat ik nog kon verdragen. Voor mijzelf, maar nog meer voor onze kinderen. En met de beste wil van de wereld kan ik dit gevoel niet meer ongedaan krijgen, het is echt een gepasseerd station. Mijn hart en hoofd liggen hierin met elkaar overhoop, een warboel van gedachten, gevoelens en zorgen. Dat zal voorlopig nog wel even zo blijven, ik kan er in zijn voel ik.

Ik feliciteerde Wesley vandaag, via de app. Hij bedankte en stuurde later via onze zoon een stukje gebak naar me. Er is geen woede tussen ons, althans niet bij mij. Ik ben al langer in het ongewisse hoe hij zich voelt, ik kreeg geen verbinding meer met hem. Wat ik ook zei, wat ik ook vroeg, als het te dicht op gevoelsniveau kwam werd het stil. Heel stil.

Uiteindelijk is het ook stil in mij geworden, stopte ik met vragen, met, stopte ik met delen. En uiteindelijk liet ik Wesley niet meer toe in mijn innerlijke wereld, sloot ik mij af. Uit bescherming, om de pijn van negeren, niet gehoord worden te voorkomen. Is dit dan het uit elkaar groeien waardoor veel huwelijken stranden? Gaan wij dan ook bij die statistieken horen? 

Ook dan komt het ongeloof weer boven, maar ja, het is toch zo gelopen. Ik ben hier thuis met de kinderen waar Wesley bij zijn vader is. Hoe het verder zal gaan is mij nog niet bekend.

Vandaag viel er een boekje uit de kast met opruimen, de tekst was zeer toepasselijk, er stond...

"When everything is unsure, anything is possible"

Dat gaf een soort van hoop, iets om aan vast te houden.

 

Maandag 6 juli 2026