Zaterdag 29 augustus 2026

"Toestemming"

Een verlammende angst maakt zich soms meester van mij. De gedachte aan verder gaan, zonder de man waar ik al zo lang mee samen ben.

Het houdt mij vast, op een plaats waar ik niet wil zijn. Het brengt mij in een soort vacuüm, waarin ik denk te geloven dat het beter is als ik zou blijven. Als ik toch maar weer probeer om er het beste van te maken.

Zoals ik altijd doe, dan valt het allemaal wel mee. Beter de bekende pijn te voelen, dan die verlamming. Ze vertroebelt mijn brein, maakt me somber. 

En toch is het tijd om te gaan, echt tijd om te gaan.

Ik ben gedesillusioneerd thuisgekomen van onze vakantie. Waar ik had gehoopt in verbinding te kunnen blijven, aanwezig te kunnen zijn, was er stilte. 

Stilte en alcohol.

De stilte heeft zich thuis voortgezet, als in een eenzame dans in vermijding. Ik ben gestopt met praten, de stilte heeft mij ook doen stilvallen. Ik ben er alleen niet zo goed in, in zwijgen. Het vreet aan me, maakt me monddood.

Ik heb het nodig om te praten, om te kunnen zijn, uitdrukking te geven aan mijn rijke gevoelsleven. In plaats daarvan loop ik tegen een muur op. Is er geen omkijken meer naar mij en mijn gevoelen.

Sta ik er binnen mijn gezin gevoelsmatig ook echt alleen voor. Voor zover ik nog kan spreken van een gezin.

Ik heb moeite om een samenhangend verhaal te schrijven, en dat is wat het uiteindelijk ook is....een verhaal.                       

Mijn verhaal, doorspekt met emoties, programmering, triggers, oude wonden, familiepatronen, gewondheid, slachtofferschap, daderschap, en zoveel meer. Die wetenschap verandert echter niets aan hoe ik mij nu voel en in hoe ik naar de toekomst kijk.

Dus schrijf ik maar gewoon mijn woorden, deel ik mijn innerlijke belevingswereld......in de hoop iets van verlichting in die zwaarte te vinden.

Het is ook al laat, de dag begon alweer vroeg vanmorgen. Een belevingsdag van het intentiejaar dat ik ook dit jaar weer volg. Ik vond hier wel verbinding, wel contact, ik werd echt gezien en gehoord. Helemaal, zoals ik ben.

Het roerde mij meermaals tot tranen, ze rolden moeiteloos over mijn wangen. Er zit een zee aan tranen in mij, ik kom er niet altijd bij. In de omgeving waar ik nu ben thuis, deze voelbare disconnectie, is het gemakkelijker om mijn tranen in te slikken.

Het maakt me kwetsbaar, op momenten dat ik eigenlijk de kracht in mijzelf zou willen voelen. Dus bewaar ik mijn verdriet voor de momenten dat ik er ruimte aan kan geven. 

Ik mag dat eigenlijk best vaker doen, die ruimte daar voor maken, of beter gezegd nemen.

Ik hoef geen toestemming te vragen voor mijn verdriet.

Zondag 19 juli 2026

"De doos"

Het is nog vroeg, en stil in huis.

Mijn zoon slaapt nog, waar mijn dochter al een poosje niet thuis heeft geslapen. Het is dik aan met het vriendje, ik ben blij voor ze.

Mijn man is ook nog steeds niet thuis, we spreken elkaar wel af en toe. Er is wat meer rust en vrede gekomen in ons beiden, de letterlijke afstand heeft ons beiden ruimte gegeven.

Ik heb gisteren mijn familie verteld dat we uit elkaar gaan, de beslissing is genomen. Ik vond dat best lastig, met alle meningen, vragen en eventuele oordelen die op mij af konden komen, bewust of onbewust. Ruimte voor twijfel in mijn besluit krijgt dan ook een voedingsbodem, in die momenten.

Doe ik hier wel goed aan? Maak ik geen overhaaste beslissingen? Krijg ik hier geen ontzettende spijt van? Gooi ik niet het meest waardevolle in mijn leven, de persoon die altijd naast mij heeft gestaan, zomaar weg? Als ik teveel in die gedachtestroom ga zitten, zoals nu met het schrijven ervan, dan komen ook de tranen. Het besef van wat ik in werking heb gezet, in het moment dat ik mijn man vroeg het huis te verlaten.

Dat is een onomkeerbaar moment geweest, er stierf iets af in mij op dat moment. Misschien was dat het laatste beetje hoop, het laatste beetje kracht, het laatste beetje incassatievermogen. Wie zal het zeggen? Het is hetzelfde punt geweest als waarin ik bijna 3 jaar geleden ook was beland. Toen mijn man zo gevallen was en gehavend thuis kwam. Het bloed zat overal, ik krijg dat beeld niet meer uit mijn hoofd.

Waarom is hij niet gestopt met drinken? Waarom heeft hij niet harder voor mij en zijn gezin gevochten? Waarom ging hij niet vaker naar de AA? Waarom?

Hij heeft mij geen strobreed in de weg gelegd in mijn contact met andere mannen, ben ik gewoon gevlucht in een andere realiteit om maar niet de pijn van een verlaten huwelijk te willen voelen? Altijd maar weer die eindeloze vragen waarop het antwoord toch nooit zal komen. Ik weet dat het niet waar is, en toch nemen ze ruimte in mijn hoofd in.

Was het dan onvermijdelijk? Ik denk het wel, ik heb het echt geprobeerd. Mijn man ook, ik ben ook niet boos op hem, ik stel hem wel verantwoordelijk voor een aantal zaken. Zoals ik dat ook mijzelf doe. Ik heb mijn man niet meer in mijn binnenwereld toegelaten, ik sloot mijzelf mentaal af voor hem. Uit zelfbescherming, uit nood, uit wanhoop, uit verdriet en onvermogen.

Ik wist dat dat hem verdriet deed, ik zag het aan hem, ik voelde het nog meer. Het heeft er in ieder geval niet toe geleid dat hij toenadering zocht. Het heeft alleen maar voor meer verwijdering tussen ons gezorgd. Zo ver dat we elkaars taal niet meer spraken.

En nu, nu is de voorbeeldrelatie waar mijn zussen over spraken, er niet meer. Het is niet meer het voorbeeld waar mijn zussen graag naar kijken. Het is wel het voorbeeld waar mijn kinderen getuige van zijn geweest. Hoe ze hebben gezien wat er gebeurd als iemand verscheurd raakt door alcohol, wat die verstrekkende gevolgen kunnen zijn.

En alle ongeziene verdrietmomenten die ik, als gevolg hiervan, alleen heb doorstaan, omdat ik ze met niemand kon delen. Mijn lichaam is ze niet vergeten. Alsof er een grote doos midden in de kamer van mijn hart staat, gevuld met incidenten. Telkens als er iets gebeurde in de loop van onze jaren samen, raakte die doos een beetje voller.

Incident, pijnlijke gevoelens en verdriet, deksel open, in de doos, deksel weer dicht. Zo kon ik jaren verder gaan. De doos was wel zwaar hoor, dat voelde ik wel. Ze nam ook een ruimte in die er eigenlijk niet was, maar ja, waar moet je heen met die doos? Ze was niet meer te tillen, het verdriet sijpelde inmiddels al door de scheuren in de doos heen. Ze was te vol geraakt.

Op die bewuste vrijdag barstte ze dan eindelijk open, het stroomde er aan alle kanten uit. De doos was geen compacte doos meer, eerder een vloeibare substantie geworden. De inhoud vloeide overal heen, wat jaren verborgen bleef kwam los.

Met daarbij een heldere oerkracht in mij die zei “Het is klaar, het is niet meer van jou”.

Ik herleef herinneringen die ik jarenlang vakkundig had opgeborgen, die ik geen enkele levende ziel heb verteld. Uit schaamte, uit bescherming naar mijn man, uit angst om verlaten te worden, maar voornamelijk uit onwetendheid.

Ik heb veel gedragen wat niet van mij was. Dat hoeft ook niet meer, maar verdriet doet wel.

Woensdag 8 juli 2026

"Stilte"

Ik werd wakker na uren geslapen te hebben, eerder die dag meldde ik mij al ziek van werk. Een verkoudheid midden in de zomer, ik ben dit jaar al veel te vaak gevloerd geweest door virusjes. Ik nam mijn rust en kroop weer in bed, ze hebben mij goed gedaan. De dag van gisteren heeft zijn sporen ook wel nagelaten, mijn fysieke lichaam reageert daar tegenwoordig sterk op. 

Ik sloot gisteren mijn dag af aan de rand van het bos, het schemerdonker was al ingezet. evenals mijn tranen. 

Ik kon nog niet naar huis met dit verdriet, ik wilde niet dat mijn zoon mijn tranen zou zien en zich nog meer zorgen ging maken. Ik zat op een bankje, onder een afgezette boom wegens eikenprocessierupsen, een detail dat vrij weinig toevoegt aan mijn schrijven. Toch denk ik eraan, aan dat lint om de boom en even de twijfel of ik daar wel zou gaan zitten. Ik ben bang gemaakt door de verhalen over die eikenprocessierups, terwijl ik er persoonlijk nog nooit eentje in het echt heb gezien. Angst is toch wel zo'n beetje de rode draad in veel van mijn levensjaren, het is haast een vertrouwde vriend geworden. Zo'n vriend die je uit gewoonte maar in je leven laat blijven, omdat je ook niet weet wat je er verder mee moet.

Toch is het niet de angst die overheerst vandaag, het is diep verdriet dat vandaag mijn dag kleurt. 

Ik kan je vrouw niet meer zijn, sprak ik met tranen in mijn ogen uit. Het is de bittere waarheid die ik voelde in het moment dat ik ze uitsprak. Alsof alles waar ik tot op dat moment zo hard voor had gevochten, in een eindeloze zee van tranen verdween. Ik heb pijn, verdriet en hartzeer gekend, maar de pijn van dit kaliber is nieuw voor mij. Hoe ga ik verder zonder de man die al 26 jaar aan mij zijde staat, wie ben ik zonder hem. De vader van onze twee prachtige kinderen, mijn maatje.

Ik weet dat ik sterk en krachtig ben, een vermogen in mij bezit om dit aan te kunnen, maar ik voel mij zo verloren in dit verdriet. Dat ik niet bij machte ben geweest om deze wending te keren, dat dit het pad is dat ik nu bewandel.

Ik hou nog steeds van mijn man, ook al zijn we momenteel niet samen, ik vind het ook de meest klote vraag die mensen aan mij kunnen stellen. Ik blijf dan ook vaak het antwoord schuldig. Liefde zit in zoveel meer als enkel elkaars geliefde zijn, het zit in de kleine vertrouwde dagelijkse dingen. Ik drink nu bijna geen koffie meer na mijn lange werkdag, omdat hij dat altijd voor mij zette. Hij vergat het ook wel eens, maar dan gaf ik even een hint, lekker die koffie en dan kwam het ook. 

Ook maak ik mij zorgen om mijn man, het diepe verdriet is niet alleen in mij, ik weet dat hij zielsveel van mij houdt en het net zo vreselijk vind wat er nu gebeurt. Zou dan toch het eeuwige cliché "liefde alleen is niet genoeg" bewaarheid worden?

Dat liefde alleen niet toereikend is, dat er echt meer nodig is dan de belofte "ik zal het beter doen".  Vanmorgen noemde ik hem een klootzak, niet omdat ik een hekel aan hem heb. Wel omdat hij blijft kiezen voor hetgeen ons steeds verder uit elkaar heeft gedreven, en ik niet meer aan zijn zijde kan blijven staan als hulpeloze toeschouwer.

Ik kan niet meer met hem leven, maar ik weet ook niet hoe ik zonder hem moet. 

Maandag 6 juli 2026

"Allesomvattend"

Er was vandaag contact tussen mij en mijn geliefde/minnaar/Dom/mooie man.........ik kan de juiste benaming voor ons nog steeds niet vinden. Alsof niets in de buurt komt van deze allesomvattende liefde.

Door omstandigheden zien we elkaar niet vaak, en soms is het ook wel eens even stil. Iets waar ik moeite mee heb, stilte geeft groei aan twijfel in mij. Het raakt iets in de kern bij mij, iets wat een spiralende werking in mij teweeg kan brengen.

Wat heb ik hier hard aan gewerkt zeg de afgelopen jaren, om dit deel in mij om te kunnen zetten. Grootendeels is het mij gelukt, nog maar vrij recent ook. De grootste paniek en onmacht is echt verdwenen, wat overbliijft is soms nog twijfel, onzekerheid en ook weer die pijn in gemis en rouw. Onbeschrijfelijk veel tranen heb ik hierom gelaten, ze hebben wel een functie gehad.

Er is iets opgelost daardoor, iets heel ouds in mij. Ik heb voor dit deel therapie gezocht destijds, ik kreeg het alleen niet omgezet. Ik had gezworen nooit meer een therapeut op te zoeken, en toch heeft het mij geholpen. Met het openen van ons huwelijk kwam ik delen tegen waarvan ik het bestaan niet wist, het heeft mij echt dieper naar mijzelf laten kijken, (destructieve) gedragingen onder de loep genomen, en verantwoording genomen voor mijn eigen bestaan. Maar dan ook echt loepzuiver.

Het heeft voor een innerlijke verrijking gezorgd die haast onbeschrijfbaar is. Net als de liefde voor mijn Dom, die is verankerd in mij. Ik kan en mag bij hem dat meisje zijn, en Godin tegelijkertijd. Het vuur dat ik bezit groeit in zijn aanwezigheid, op afstand is dat ook gewoon voelbaar.

Er was weer ruimte voor verlangen, iets wat soms zo hevig aanwezig kan zijn in mij. Gelukkig is dat deel inmiddels ook afgezwakt tot behapbare proporties. Man, nymphomanie is zeker geen pretje kan ik uit ervaring vertellen. Nog meer credits voor al dat innerlijk werk. 

Ik kreeg een opdracht om vanavond uit te voeren, iets heel simpels, maar zeer effectief. Ik voelde direct de opwinding en mijn meisje deed inwendig een vreugdedansje, zo fijn als zij vanbinnen vrolijk rondhuppelt. Iets wat ik goed kan gebruiken in deze bijzondere tijd waar ik mij momenteel in bevind.

Ik wacht op de dag dat ik mijn geliefde weer in mijn armen kan sluiten, even zijn en verder niets.

Zondag 5 juli 2026

"Kalmte"

Het is vandaag 5 juli, de verjaardag van mijn man, 48 jaar is hij geworden.

Voor het eerst in 26 jaar ben ik niet bij hem om het te vieren, vanaf zijn 22e ben ik dat wel geweest. Samen groter gegroeid zoals ik het vaak omschrijf.

Het doet me zeer, vervuld me met rouw en verdriet. Ook ben ik nog steeds in verbijstering dat het zover is gekomen, ik kan er nog geen handen en voeten aan geven. Ik sleep het mee als dood gewicht, de godganse dag.

Het speelt van begin tot einde van de dag als een langspeelplaat op herhaling in mijn hoofd.

Waar ging het mis? Wat had ik anders kunnen doen? Waarom heeft hij niet geluisterd? Waarom stopt hij niet met drinken? Waarom neukt hij alleen andere vrouwen onder invloed van alcohol? Waarom gaat hij geen gezonde verbindingen met andere vrouwen aan? Had ik dan jaren geleden niet moeten vragen om ons huwelijk in de vrije liefde verder voort te zetten? Had ik beter niet de liefde van mijn andere man mogen ervaren? Had dat verschil gemaakt? Allemaal vragen die compleet zinloos zijn, en waar ik het antwoord niet op ga krijgen.

Het zou ook geen functie hebben, het antwoord op al mijn vragen krijgen. Het is gewoon zo gelopen. En diep in mijn hart weet ik dat ik voor mijzelf en de kinderen de beste beslissing heb genomen door hem te vragen ons huis te verlaten. Ik ben blij dat hij gehoor gaf aan die vraag, al was het niet echt een vraag. Ik liet hem vrij weinig keus op dat moment. Als hij echter had geweigerd op dat moment dan had ik een ander probleem gehad. Een grote man krijg ik niet eigenhandig de deur uit gezet, en al helemaal niet in beschonken toestand. Het schrijven hierover voelt haast als fictie, alsof ik het niet over mijn eigen leven heb. In de rust van het alleen zijn is de ergste scherpte van die dag er inmiddels wel af, het ongeloof des te groter.

Ik weet nog steeds niet waar mijn helderheid van geest vandaan kwam die avond, de kalmte en kracht die ik in mijzelf vond om zulk destructief gedrag een halt toe te roepen. Met elke vezel in mijn lijf kon ik voelen dat het genoeg was, dat de grens was gepasseerd in wat ik nog kon verdragen. Voor mijzelf, maar nog meer voor onze kinderen. En met de beste wil van de wereld kan ik dit gevoel niet meer ongedaan krijgen, het is echt een gepasseerd station. Mijn hart en hoofd liggen hierin met elkaar overhoop, een warboel van gedachten, gevoelens en zorgen. Dat zal voorlopig nog wel even zo blijven, ik kan er in zijn voel ik.

Ik feliciteerde mijn man vandaag, via de app. Hij bedankte en stuurde later via onze zoon een stukje gebak naar me. Er is geen woede tussen ons, althans niet bij mij. Ik ben al langer in het ongewisse hoe hij zich voelt, ik kreeg geen verbinding meer met hem. Wat ik ook zei, wat ik ook vroeg, als het te dicht op gevoelsniveau kwam werd het stil. Heel stil.

Uiteindelijk is het ook stil in mij geworden, stopte ik met vragen, met, stopte ik met delen. En uiteindelijk liet ik hem niet meer toe in mijn innerlijke wereld, sloot ik mij af. Uit bescherming, om de pijn van negeren, niet gehoord worden te voorkomen. Is dit dan het uit elkaar groeien waardoor veel huwelijken stranden? Gaan wij dan ook bij die statistieken horen? 

Ook dan komt het ongeloof weer boven, maar ja, het is toch zo gelopen. Ik ben hier thuis met de kinderen waar mijn man bij zijn vader is. Hoe het verder zal gaan is mij nog niet bekend.

Vandaag viel er een boekje uit de kast met opruimen, de tekst was zeer toepasselijk, er stond...

"When everything is unsure, anything is possible"

Dat gaf een soort van hoop, iets om aan vast te houden.

Vrijdag 3 juli 2026

"Thuis"

Vannacht slaap ik in mijn ouderlijk huis, ik lig al in bed inmiddels.
In de kamer waar mijn broertje altijd sliep, hij had als enige jongetje het privilége van een eigen kamer.
Ik sliep met mijn 2 zussen op de zolderkamer, zelfs nog toen er vriendjes in beeld kwamen.
Met een provisorisch gordijntje opgehangen was daar dan nog iets van privacy.

Toen eerst mijn oudste zus het huis verliet, en daarna ik, kwam er ruimte voor de vierde zus op zolder.
Inmiddels zijn alle 4 de zussen en een enkele broer uitgevlogen.
Bijzonder om hier toch weer te zijn.

Ik ben in mijn eentje naar Zierikzee vertrokken eerder vandaag, om bij de kunstmarkt aanwezig te zijn. Ik heb afgelopen week lang getwijfeld of ik zou gaan, had het hele plan al afgeschreven.
En toch was er die intrinsieke roep in mijn kunstenaarschap, die roep die me zei om toch te gaan.

Ik heb geluisterd, en in mijn eentje al mijn spullen verzameld. Normaal gesproken doe ik dit samen met mijn man, het is best veel werk, en intensief.
Aanwezig zijn op beurzen of markten.
Ik heb hulp gevraagd aan mijn familie, om te sjouwen en meer. Hier werd gehoor aan gegeven zodat ik daar toch kan zijn morgen.
En dus ook die slaapplaats.

Het is fijn om daar onderdeel van te mogen zijn, helemaal omdat het mijn geboorteplaats is.
Ik hoor daar gewoon te zijn.

Door de moeheid heb ik weinig woorden meer, tijd om te slapen dus.

Donderdag 2 juli 2026

"Verlangen"

Ik startte mijn dag met tranen, bij de woorden en muziek van mijn ochtendmeditatie komen ze als vanzelf.

Ik ontvang ze met liefde, en laat ze over mijn wangen biggelen. Ik weet dat mijn tranen helend zijn, ik gun ze mijzelf ook. Ik kan daarna weer verder, zo ook vandaag.

Er was vandaag geen werk om mij door af te laten leiden, ik was thuis. De zorg voor het huishouden riep mij, en ook mijn schilderij. Op de dagen dat ik werk ben ik tegenwoordig te moe om in de avond nog een penseel op te pakken, ik geef toe aan de rust die mijn lichaam vraagt.

Het was daarom vandaag wel heel fijn om bezig te zijn met schilderen, langzaam komt dit werk steeds meer richting afronding. Dat is fijn, dan kan ik deze mooie opdracht ook gaan overhandigen aan de nieuwe eigenaar.

Ik besloot vandaag ook om toch naar de start van de kunstmarkt in Zierikzee te gaan. Ik was al voorbereid om dit zomerseizoen over te slaan, daar ik eigenlijk altijd de hulp van Wesley wel nodig heb. Beurzen en markten zijn best lastig te doen qua organisatie in je eentje.

Maar ja, mijn man is er even niet. Het voelde ook niet goed om hier zijn hulp dan bij te vragen, wetende dat hij liever thuis zou zijn. Het is nog steeds onwerkelijk als ik er te lang bij stil blijf staan, en toch is dit de realiteit.

Er was echter zo'n duidelijke ja die ik voelde om daar toch te zijn, het is daar thuiskomen voor mij. Dus ik besloot om hulp te vragen aan mijn familie, en gelukkig was men bereid om mij te helpen.

Dus ben ik morgen weer een nachtje in mijn ouderlijk huis, en zijn er daarna genoeg handjes om even te helpen met laden en lossen. Het is een prettig vooruitzich om weer onderdeel te mogen zijn van dat soort evenementen. Mijn dromen, wensen en verlangens zijn veelal te verhalen op mijn kunstenaarschap.

Al zijn de verlangens naar mijn minnaar/Dom momenteel ook wel behoorlijk groot. Ik mis zijn aanwezigheid, zijn handen over mijn naakte lichaam, zijn vingers die mijn lippen strelen, ons zoenen, en zoveel meer. Zijn meisje kunnen zijn is waar ik behoefte aan heb, even kunnen zijn in die staat van extase, opwinding en geilheid.

Alsof de rest van de wereld even niet bestaat. Hoe mooi zou dat zijn.

Woensdag 1 juli 2026